Opublikowano Dodaj komentarz

Psychoterapia potrzebna dla wszystkich bez wyjątku

Dziś niemalże każdy dorosły człowiek wymaga pomocy ze strony psychologa. Lecz często nie zdaje sobie z tego sprawy, albo lekceważy problem lub po prostu się wstydzi wizyty u psychologa. Efekt jest taki, że niestety większość cierpi w samotności. Mało osób potrzebujących pomocy psychiatrycznej zgłasza się do psychologa, mało osób korzysta z psychoterapii indywidualnej i grupowej. Nie mówiąc już o pomocy ze strony lekarza psychiatry. Ludźmi kieruje fałszywy wstyd i chęć uniknięcia przypięcia etykietki osoby, która ma problemy z głową. Bo tak zazwyczaj jest postrzegana przez społeczeństwo osoba korzystająca z pomocy wspomnianych specjalistów. W wielu krajach świata wizyta u takiego specjalisty nie jest niczym nadzwyczajnym. Lecz my Polacy musimy jeszcze poczekać na rozwój świadomości społecznej i tolerancję pod tym względem.

Warto skupić się na jednej z powyższych dziedzin nauki świadczącej pomoc ludziom posiadającym problemy natury psychicznej, a mianowicie na psychoterapii.

Czym jest psychoterapia ?

Psychoterapia jest jedną z metodą leczenia patologicznych zachowań ludzi. Pomaga radzić sobie z dokuczliwymi problemami psychicznymi, jak na przykład: emocjami, obsesjami, myślami, zachowaniami, przekonaniami, tremą, fobią, anoreksją, bulimią, lękiem społecznym, lekiem przestrzennym, chwiejną osobowością, uzależnieniem, bezsennością, depresją.

 

Rodzaje psychoterapii

 

Istnieje psychoterapia indywidualna, psychoterapia grupowa, psychoterapia rodzinna.

– Psychoterapia indywidualna polega na cotygodniowych godzinnych spotkaniach pacjenta z psychologiem. Oraz w niektórych przypadkach na wykonywaniu zaleconych zadań domowych pomiędzy spotkaniami z psychologiem. Jest to najczęstsza forma psychoterapii. Przeciętna długość terapii wynosi osiem sesji. Terapia opiera się głównie na rozmowie, ale może również opierać się na ciszy. Zadaniem psychoterapii indywidualnej jest dotarcie do świadomości pacjenta poprzez analizę różnych sytuacji i uświadomienie pacjentowi przyczyn dolegliwości psychicznych i rzeczywistego stanu rzeczy. Terapia ta ma za zadanie przywrócenie pacjentowi pewności siebie, poprzez odkrycie i uświadomienie własnego „ja”, które prowadzi do identyfikacji pragnień, uczuć, potrzeb.

– Natomiast psychoterapia grupowa polega na regularnych spotkaniach małych grup pacjentów z jednym lub kilkoma terapeutami. Obowiązuje tam pełna poufność spotkań. Terapia grupowa jest średnio o pół godziny dłuższa od terapii indywidualnej i wynosi około dziewięćdziesięciu minut. Opiera się ona na rozmowie, monologu, dyskusji. A czasem również na różnych aktywnościach, jak ćwiczenia relaksacyjne, działania artystyczne, czy interakcja ze zwierzętami.

– Psychoterapia rodzinna jest ważną i potrzebną formą terapii psychologicznej polegającej na rozwiązywaniu problemów, a często również konfliktów rodzinnych. Jej zadaniem jest także prostowanie zachwianych więzi rodzinnych lub wprost budowanie nowych więzi rodzinnych pomiędzy członkami najbliższej rodziny. Terapia rodzinna podobnie, jak wyżej wspomniane terapie opiera się na cyklicznych spotkaniach członków rodziny z psychologiem. Polega na rozmowie rodziny z terapeutą. Rozmowa dotyczy trudności we wzajemnych relacjach. Omawiane są wspólnie źródła nieporozumień rodzinnych. Terapio pomaga je określić i nazwać, oraz szuka drogi wyjścia z rodzinnego kryzysu.

 

Psychoterapia behawioralna

 

Psychoterapia behawioralna wyłoniła się z behawioryzmu i również jest czasem stosowana. Behawioryzm jest nauką o zachowaniu ludzi. Nauka ta rozwinęła się ponad sto lat temu. Jako pierwszy własną koncepcję dotyczącą behawioryzmu przedstawił amerykański psycholog John Broadus Watson. Naukę kształtowali także tacy przedstawiciele, jak Albert Bandura, Joseph Wolpe, Hans Eysenck.

psychoterapia

Psychologia behawioralna łączy w sobie elementy psychologii, filozofii i metodologii. Dowodzi, że zachowanie ludzi uzależnione jest od środowiska jako głównego czynnika kształtującego człowieka. Najważniejsze jest w nim pozytywne wzmacnianie. Choć często nie dochodzi do niego. Zaburzenia pacjenta mają swoją genezę zazwyczaj w dzieciństwie. To rodzice mają wówczas największe pole do popisu stwarzając dziecku dogodne warunki do rozwoju. Lecz często rodzice popełniają również błędy wychowawcze. Zarówno jedne zachowania, jak i drugie owocują w życiu dorosłym ich dzieci. Albo czynią człowieka pewnym siebie, kochającym siebie, szczęśliwym, radzącym sobie z przeciwnościami losu, wierzącym w swoje umiejętności. Albo sprawiają, że człowiek w życiu dorosłym działa destruktywnie, przeżywa różne napięcia, nie wierzy w siebie, czasem nawet nie lubi siebie, jest nieszczęśliwy, działa nieefektywnie, przeżywa rozterki.

 

Co jest zadaniem psychoterapii ?

Zadaniem psychoterapii niezależnie od tego, jaki posiada ona rodzaj jest stworzenie pacjentowi możliwości sprzyjającego rozwoju. Aby to mogło się rozpocząć musi być wytworzona więź zaufania pomiędzy pacjentem, a terapeutą. Dopiero wówczas terapia może być pełna i pomocna. Może wyzwalać w pacjencie siły lecznicze, aby jak najprędzej mógł on zrozumieć i pokonać tkwiący w nim problem. Oraz zacząć wprowadzać konstruktywne zmiany w swoim życiu.